Ozonoterapia – wskazania, przebieg i efekty zabiegu

Ozon (O₃) to cząsteczka zbudowana z trzech atomów tlenu, wykazująca silne właściwości utleniające. Mechanizm działania ozonoterapii opiera się na tzw. kontrolowanym stresie oksydacyjnym – ekspozycja komórek na precyzyjnie dawkowany ozon uruchamia wewnętrzne systemy antyoksydacyjne, poprawia dotlenienie tkanek i wspiera procesy naprawcze na poziomie komórkowym. Leczenie ozonem oddziałuje jednocześnie na kilka układów: poprawia właściwości reologiczne krwi i jej zdolność do transportu tlenu, moduluje odpowiedź immunologiczną, wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe oraz wspiera metabolizm energetyczny komórek.

Kluczowy jest precyzyjny dobór dawki – zbyt niska nie przyniesie efektu, zbyt wysoka może być drażniąca. Dlatego każdy protokół terapeutyczny wymaga indywidualnego opracowania przez lekarza.

Wskazania do ozonoterapii są szerokie i obejmują kilka obszarów medycyny:

• w ortopedii i reumatologii zabiegi przynoszą redukcję stanu zapalnego i poprawę ruchomości przy chorobie zwyrodnieniowej stawów, dyskopatii i przewlekłych bólach kręgosłupa,
• w dermatologii ozonoterapia miejscowa przyspiesza gojenie ran przewlekłych, owrzodzeń i zakażeń skóry opornych na antybiotyki,
• w obszarze chorób układu krążenia terapia wspomaga leczenie zaburzeń mikrokrążenia i niedokrwienia tkanek obwodowych,
• element terapii wspomagającej w chorobach autoimmunologicznych i metabolicznych, a także w rekonwalescencji po infekcjach wirusowych, w tym po COVID-19.

Coraz częściej sięgają po nią też osoby zdrowe – jako narzędzie profilaktyczne i regeneracyjne, poprawiające wydolność, energię i ogólną odporność organizmu.

Forma podania ozonu zależy ściśle od wskazania klinicznego. Najskuteczniejszą i najczęściej stosowaną metodą ogólnoustrojową jest autohemotransfuzja duża (LAH) – polega na pobraniu krwi pacjenta, jej naozonowaniu i ponownym podaniu dożylnym. Mała autohemotransfuzja (SAH) to domięśniowa forma zabiegu, w której ozonowaną krew wstrzykuje się w okolice zmiany chorobowej lub w mięsień pośladkowy.

W przypadku wskazań miejscowych stosuje się ostrzykiwanie podskórne – iniekcję mieszaniny tlenowo-ozonowej bezpośrednio w obszar zmiany, uzyskując efekt przeciwzapalny, przeciwbólowy i przeciwbakteryjny. Dla pacjentów z problemami zatok dostępna jest irygacja donosowa ozonowaną solą fizjologiczną. Przy trudno gojących się ranach i owrzodzeniach skuteczną metodą jest zewnętrzne podanie ozonu za pomocą tzw. buta ozonowego – szczelnego worka wypełnionego mieszaniną gazową, nakładanego na zmianę chorobową.

Bezpieczeństwo zabiegu zależy od prawidłowej kwalifikacji pacjenta i doświadczenia zespołu medycznego. Przed pierwszą sesją lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad i ocenę stanu zdrowia. Przeciwwskazania bezwzględne obejmują niedobór enzymu G6PD, nadczynność tarczycy, ciążę oraz ostre infekcje. Zabiegi powinny być wykonywane wyłącznie przez lekarzy lub przeszkolony personel medyczny, z użyciem certyfikowanych generatorów ozonu medycznego.

Efekty terapii – poprawa gojenia, redukcja bólu i stanów zapalnych, lepsza energia i odporność – są zazwyczaj odczuwalne stopniowo, po kilku pierwszych sesjach. Pełny protokół liczy najczęściej od 10 do 15 zabiegów, w zależności od wskazania i odpowiedzi organizmu.

Chcesz dowiedzieć się, czy ozonoterapia jest odpowiednia dla Ciebie, i umówić się na konsultację lekarską? Odwiedź vitmeup.pl – klinikę z wieloletnim doświadczeniem w terapiach ozonowych, działającą we Wrocławiu.